و فرموده : « أَنْفِقُوا مِنْ طَيِّباتِ ما كَسَبْتُمْ وَ مِمَّا أَخْرَجْنا لَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَ لا تَيَمَّمُوا الْخَبِيثَ مِنْهُ تُنْفِقُونَ وَ لَسْتُمْ بِآخِذِيهِ إِلَّا أَنْ تُغْمِضُوا فِيهِ » « 1 » يعنى انفاق كنيد از پاكيزهء آنچه كسب كرده‌ايد و « 2 » آنچه از زمين از براى شما بيرون آورده‌ايم و قصد مكنيد « 3 » زبون را كه از آن انفاق نماييد و چيزى را كه اگر به شما دهند نمىگيريد مگر آنكه چشم بپوشيد . و معناى چشم پوشيدن آن است كه نگيريد آن را مگر « 4 » با كراهت و رو در ماندن پس آن را به خدا مپسنديد « 5 » . و ديگر سزاوار آن است كه او را غنى گرداند اگر قادر باشد « 6 » . در حديث وارد شده : هرگاه عطا كنى غنى گردان . و ديگر [ m . b 119 ] سزاوار آن است كه دست خود را ببوسد بعد از عطا كردن ؛ از براى آنكه عطا اوّل به دست خدا وارد مىشود و بعد از آن به سائل مىرسد . حضرت « 7 » أمير المؤمنين سلام اللَّه عليه فرمودند : هرگاه چيزى به سائل داديد دست خود را ببوسيد كه خداى عزّ وجلّ آن را اخذ مىنمايد پيش از آنكه به دست سائل برسد از براى آنكه خداى عزّ وجلّ اخذ صدقه مىنمايد « 8 » - « 9 » . و حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمودند : هيچ صدقه‌اى به دست سائل نمىآيد تا آنكه اوّلًا به دست خدا آيد . بعد از آن اين آيه را تلاوت فرمودند : « أَنَّ اللَّهَ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَأْخُذُ الصَّدَقاتِ وَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ » « 10 » يعنى به درستى كه خداى عزّ وجلّ قبول توبه از بندگان مىنمايد و اخذ صدقات مىكند و خداى عزّ وجلّ بسيار قبول توبه مىكند و بر بندگان رحيم است « 11 » .

--> ( 1 ) . بقره : 267 . ( 2 ) . s + از . ( 3 ) . مكنيد / a نكنيد . ( 4 ) . a - مگر . ( 5 ) . مپسنديد / a مىپسنديد . ( 6 ) . s a + و . ( 7 ) . حضرت / s a و حضرت . ( 8 ) . m - پيش از آنكه به دست . . . مىنمايد . ( 9 ) . الخصال : 619 . عدّة الداعي : 59 . ( 10 ) . توبه : 104 . ( 11 ) . الخصال : 619 . عدّة الداعي : 59 .